Het schilderij dat terugkeek
Een boek in wording. In fragmenten.
Voorgelezen met koffie.
Welkom
Op deze pagina beluister je fragmenten uit Het schilderij dat terugkeek — een non‑fictievertelling en persoonlijk groeiverhaal over een betekenisvolle ontmoeting die een innerlijke verschuiving in gang zette. Het boek gaat over kijken en terugkijken, over zelfreflectie, innerlijke groei en het proces van loslaten zonder afstand te nemen.
Het verhaal verschijnt in delen. Rustig. Helder. Stap voor stap.
Begin hier als je nieuw bent
Het verhaal begint niet bij een ontmoeting, maar bij een leeg doek. In het atelier ontstaat laag voor laag een schilderij dat meer blijkt te zijn dan verf alleen. Terwijl kleur, muziek en stilte samenkomen, wordt zichtbaar hoe een creatief proces kan uitgroeien tot een persoonlijk groeiverhaal en een zoektocht naar zelfkennis.
I’ll be sharing this entire reading series in English soon — Dutch accent included
Waar gaat dit boek over?
Dit boek vertelt het verhaal van een onverwachte ontmoeting die geen liefdesverhaal werd, maar een spiegel. Wat begint als een gewone ervaring, zet een innerlijke verschuiving in gang die langzaam zichtbaar wordt in een schilderij dat meebeweegt met een proces van bewustwording en persoonlijke ontwikkeling.
Het is een persoonlijk groeiverhaal over een nieuwe vorm van liefde — liefde die niet trekt, niet claimt en niet bezit, maar aanwezig blijft, ook wanneer loslaten de enige weg is. Tegelijk raakt het herkenbare hedendaagse thema’s zoals zichtbaarheid en kwetsbaarheid, moederschap en verandering, zorg en onmacht, en de zoektocht naar betekenis in een wereld die voortdurend in beweging is.
Flaptekst
Wat gebeurt er als je iemand ontmoet die niets van je vraagt – maar wel iets in je opent?
In Het schilderij dat terugkeek vertelt Yvonne een persoonlijk en gelaagd verhaal over een ontmoeting die geen liefdesverhaal werd, maar een spiegel.
Een spiegel die haar uitnodigde om te onderzoeken wat volwassen liefde werkelijk is.
Terwijl een schilderij laag voor laag ontstaat in haar atelier, ontvouwt zich een innerlijk proces van voelen zonder te claimen, geven zonder te trekken en loslaten zonder afstand te nemen.
Met muziek van een tributeband als onderstroom, met moederschap, grootmoederschap en een onverwachte tattoo als ankerpunten, groeit dit boek uit tot een verstild en krachtig verhaal over zelfkennis.
Het schilderij dat terugkeek is een ode aan liefde die geen bezit wil zijn, maar aanwezigheid.
Synopsis
Wanneer Yvonne tijdens Sounds of Legends een muzikant ziet optreden, raakt er iets in beweging dat zij niet direct kan benoemen.
Niet romantisch, niet dramatisch – maar herkenning.
Kort daarna bezoekt zij hem in zijn praktijk voor een behandeling van haar rug.
Die ontmoeting blijkt geen begin van een relatie, maar het begin van een innerlijke verschuiving.
In haar atelier werkt zij intussen aan een schilderij dat steeds meer een metafoor wordt voor haar eigen proces.
Ze overschildert, haalt het doek uit de lijst, beschildert zelfs de achterkant.
Wat begon als een mogelijk cadeau, verandert in een getuige van haar ontwikkeling.
Door reflecties op muziek, zichtbaarheid, moederschap en onmacht – onder andere tijdens de ziekte van haar kleindochter – leert zij een nieuwe vorm van liefde kennen: liefde die blijft zonder te trekken.
Dit boek volgt geen klassieke romantische spanningsboog, maar een emotionele.
Van projectie naar zelfkennis.
Van verlangen naar volwassen rust.
Van vasthouden naar vertrouwen.
Het schilderij dat terugkeek is een literaire non-fictievertelling over identiteit, creativiteit en de moed om zacht te blijven in een wereld die vaak harder spreekt dan nodig is.
Waarom ik dit deel
Dit begon niet als een plan. Het begon met een schilderij.
Laag voor laag ontstond er niet alleen kleur op het doek, maar ook een verhaal — over kijken en terugkijken, over een onverwachte ontmoeting, en over wat het betekent om los te laten zonder afstand te nemen.
Gaandeweg werd duidelijk dat dit meer was dan een verhaal. Het werd een persoonlijk groeiproces: een zoektocht naar zelfreflectie, naar volwassen liefde, en naar innerlijke rust.
Ik deel het in fragmenten, omdat het ook zo is ontstaan — stap voor stap. Soms in stilte. Soms in beweging.
Je hoeft hier niets te zoeken. Je mag gewoon even stilstaan. En als één zin iets in je raakt, dan heeft dit verhaal al zijn weg gevonden.